Paul Donker Duyvis Carillion

Tolerance & Variety - Polar Project 1996

2009-11-07T17:09:00.000-08:00

Polar Project 1996
The Words: Tolerance & Variety written in eternal ice...

In the Cold Hemisphere of the North Pole on the empty nomansland at the island of Sptsbergen the following text was carved in the eternal ice of a gletsjer:

TOLERANCE & VARIETY

This wish for the future of mankind was executed by the Dutch sculptor / traveller Walter Bartelings on special request of
Paul Donker Duyvis in 1996.

Yi Jun 100 Years Memorial Day Den Haag 15 juli 2007 NOS Journaal TV

2007-10-10T13:58:00.000-07:00

Koreaanse Rechter, Diplomaat en vrijheidsstrijder Yi Yun
vond 100 jaar geleden de dood in Den Haag op 15 juli 1907

Yi Jun Peace Museum

Het museum dankt zijn naam aan de diplomaat Yi Jun
die in zijn land Korea vocht voor vrede en vrijheid. Yi Jun kwam in 1907 naar Den Haag om deel te nemen aan de Tweede Internationale Vredesconferentie. Korea was in die tijd bezet door Japan en dat land wist de overige delegaties ervan te overtuigen dat Korea niet deel mocht nemen aan de conferentie. Yi Jun protesteerde en werd kort daarna, op 15 juli 1907, Dood (vermoord?) aangetroffen in Hotel de Jong - waarin nu het naar hem vernoemde museum is gevestigd. Hoe hij precies is gestorven is nog altijd een mysterie.

Yi Jun 100 Years Memorial Day Den Haag 15 july 2007

Het Yi yun Peace Musem is opgericht door de in Nederland woonachtige Koreaanse zakenman Kee Hang Lee en zijn vrouw Song Chang-Ju. Tot de collectie van het museum behoren onder andere een aantal brieven van wereldleiders als Mahatma Gandhi en Nelson Mandela.
Het Peace Museum is gevestigd in de Wagenstraat 124 te Den Haag in het voormalige Hotel, waar Yi Yun verbleef in 1907 tijdens zijn pogingen om aandacht te krijgen voor de Japanse bezetting van zijn land. In Nederland -dat zelf een Aziatisch land ( Indonesie) bezet hield- kreeg hij weinig gehoor. Naar verluid gaf alleen een journalist van de NRC gaf hem ruimte zijn verhaal te vertellen.

Yi Jun Peace Museum, Wagenstraat Den Haag NL.
Portret buste en monument voor Yi Yun op Begraafplaats Eik en Duinen te Den Haag.
Yi Jun werd begraven op Oud Eik en Duinen te Den Haag. Daar werd op 26 september 1963 zijn stoffelijk overschot opgegraven; het werd overgebracht naar Zuid-Korea en daar plechtig herbegraven.
Yi Jun (Bukcheong, 18 december 1859 – Den Haag, 14 juli 1907)link
Yi Jun: Een Koreaans drama in Den Haag 1907

NOS Journaal / National Dutch TV 14 july 2007
100 Years Yi Jun Memorial Day Den Haag
Nice Short Repotage!
Korean Performance Art: Sjamanistic Dadaistic:
Nine Dragon Heads International Artists

Hollanders worden vriendelijker als het vriest, dan ontdooien ze!

2009-01-10T17:29:00.000-08:00

Hollanders worden vriendelijker als het vriest,
dan ontdooien ze!
PDD
10-1-2009

Jump to the Island

2009-11-04T14:40:00.000-08:00

"Later in the evening when the Island had fallen silent apart from the occasionally audible singing of the shaman and his colleagues down the way, as they attempted to entice the wayward spirit of someone who had fallen ill to return to the patient thus restoring her to health."

Jump – Paul Donker Duyvis

Every human being has a need to jump into the unknown. Some people do it, some people don't. Fear for the unknown. Fear the other part of our instinct is what stops us.
We have a strong need to discover.
To go further than our father. To go more West, to go more East ...
Discover the unknown sea, the unknown forest, the unknown desert, the unknown island.
The Island stands for our desire, for mystery, isolation, safety and paradise.
All things that humans lack in daily life.
The treasure is always hidden on the Island.
An island is a piece of land that is surrounded by water.
The Island is inhabited by people who want to escape the turmoil of the modern cities of the mainland with quickly changing lifestyles, cultures, rigid ethics and aesthetics. The inhabitant of Islands are often sincere keepers of traditions, myths, legends. Usually they live moderately.
An amazing example was the discovery of a famous book - The Edda - the Icelandic medieval manuscript Codex Regius ('The King's Manuscript'). The Edda kept the forgotten stories of Northern European mythology and Germanic heroic legends. The Christian Church and fundamentalist missionaries had done their work properly. Almost all the cultural heritage of pre-Christian wisdom, science,culture, religion, literature, music, dance and art was wiped out. A whole continent brainwashed completely. The earth became flat in every sense.
Thanks to the remoteness of the island Iceland we have a bit of our ancestors memories back.
A similar thing happened in Indonesia where radicals of the dominant Islamic religion are still wiping out animistic cultures, shamanistic rituals, languages, music and so on. Indonesia was a melting pot of of many islands, religions, languages and cultures: In the Jungle since pre-historic times: animism At the sea side and harbour places Hinduism, Buddhism and later Islam and the Christian religion was introduced by sailors from India.
Bali is the most famous Indonesian Island for tourists. Because of its remoteness Bali is still the only place in Indonesia that is not Islamic. It kept the richness of the Hindu culture and religion, mixed with local animistic traditions.

Old Mentawei man with traditional Tatto

Another example are the remote Mentawai Islands, an Ethnographic Wonderland. The Mentawai Islands form a chain of seventy islands off the western coast of Sumatra in Indonesia. Siberut (4,030 km²) is the largest of these islands. The inhabitants live a semi-nomadic hunter-gatherer lifestyle in the coastal and rainforest environments of the islands. The people are characterised by their heavy spirituality, body art and their tendency to sharpen their teeth, to make them even more beautiful.

After Indonesian independence, Catholic Italian missionaries established a presence here. The first thing they did was to 'dress' them and make them feel
guilty about their nakedness. Post-independence government policies relocated the indigenous population into villages, in contrast to their traditional dispersed house groups (uma), with the aim of promoting "development". Cultural tourism started to develop in the late 1980s, and when in the mid-1990s world-class waves were discovered by some Australian surfers, surfing tourism started to develop....
Indonesia promised to protect the unique culture of the Mantawei in Siberut, but with the exception of "Ilmu", the equipment of the Sikerei [shaman], such as the tattoos and the kabit ["loin cloth"] they wear. "This we don't need. This we must get rid of, because it is getting in the way of development." ... "The kabit is just a symbol of poverty; the tattoo is a mark of enmity. We don't need such things now." ...

Mentawei men in a traditional greeting (1895)

Let's jump!

Touch the ground, touch the surface of the water. Feel the earth.
Listen to the frog Chorus! Listen to the singing Fishermen, when they pull the nets, before it is too late. To Jump is a basic need. Have no fear. Forget your narrow aesthetic, political, philosophical concept.
Enjoy! Play! Find new joy for Art, joy for each other...
The jump is a symbol of overcoming fear and is an attempt to become open minded and tolerant. To encounter the unknown and preserve the variety that is still around us. Art(9DH) is about to touch the New and the Old gently!
Art is about respect. Respect for nature, the base of everything, respect for variety
in culture, art, philosophy and religion. Art is about relativation.About concentration and stimulation.

Paul Donker Duyvis
Amsterdam, march 2009

*: Mentawai.org
*: Nine Dragon Heads 2009 South Korea
*: Nine Dragon Heads 2009 Concept Jump to the Island
*: Home pddstudio / Paul Donker Duyvis

Silke - Alessandro Baricco (Norsk)

2009-10-16T16:05:00.000-07:00

Home pddstudio

Silke
Forfatter:Alessandro Baricco
Foto: Paul Donker Duyvis
OmslagDesign: Tine Poppe
En internasjonal bestselger!

Denne forbløffende, sensuelle og fengslende romanen forteller en historie om utferdstrang, erotisk dragning og en lidenskap så overveldende at den forandrer en manns liv.

"Silke er en velkomponert, underfundig liten historie."
Lars Harald Storebø, Klassekampen
Tittel: Silke
Forfatter: Alessandro Baricco
Oversetter: Tor Fotland
Pris: 129,-
Sideantall: 128
Innbinding: Heftet
Målform: bm
ISBN: 9788203210280
Utgivelsesår: 2009
.
Alessandro Baricco
Alessandro Baricco (født 1958 i Torino) er en etablert musikkritiker, har hatt sitt eget litteraturprogram i italiensk fjernsyn, har arbeidet med film, som oversetter og forlagsredaktør. I 1993 var han initiativtaker til opprettelsen av en skriveskole.
De siste årene har han arbeidet med framføringen av tekstene sine i samarbeid med musikere og gitt ut platen "Cityair" med den franske gruppen "Air".
Baricco er uten tvil en av Italias fremste forfattere. Sitt skjønnlitterære gjennombrudd fikk han i 1991 med romanen "Castelli di Rabbia" (norsk utgave "Rasende kasteller", 1993). Hans annen roman, "Havoseanet", kom på norsk i 1996, "Silke" i 1997, "City" i 2000 og "Denne historien" i 2008. Bøkene hans er utgitt i over 20 land.
.

Home pddstudio

Hand - Warm 2008

2009-11-01T11:55:00.000-08:00

Home pddstudio

Hand - Warm 2008

Snow performance about Human Warmth...
Paul Donker Duyvis - january 2008

special Thanks Robert Broekhuis
Home pddstudio

Religie is van sociale lijm tot kruidvat verworden. Het scheidt de mensheid meer dan het haar bindt.

2009-10-23T04:46:00.000-07:00

Home pddstudio

God is overbodig
uit: Science Palooza, Volkskrant 23-10-2009 11:26

Religie is van sociale lijm tot kruidvat verworden. Het scheidt de mensheid meer dan het haar bindt.
God is een waanbeeld, een illusie ontsproten aan ons brein. Weg ermee, het is nu wel mooi geweest.

Hoe en waarom de mens god heeft bedacht is een populair onderwerp onder hersenonderzoekers en evolutionair biologen. De grote vraag is of religie een evolutionair voordeel heeft opgeleverd voor de mens of dat de geboorte van religie een ongelukje was zonder direct voordeel.

Evolutionair voordeel van voorbije tijden of kortsluiting in de hersenpan; is er nog wel ruimte voor een ouderwetse omnipotente heerser in onze maatschappij?

Ongelukje of voordelig?
Er zijn op dit moment twee theorieën die het ontstaan van religie proberen te verklaren. De eerste gaat ervan uit dat het de mens, ten minste tijdelijk, een evolutionair voordeel heeft opgeleverd.

Dit voordeel kan worden gevonden in dat god(en) en religie als sociale lijm hebben gediend. De vroegste mens zou, net als chimpansees, in groepen hebben geleefd van zo’n 50 individuen. In de loop der tijd nam de grootte daarvan toe en leefden onze ‘jager-verzamelaar’ voorouders in groepen van zo’n 100-200 individuen.

Deze toename bleek succesvol maar zorgde ook voor meer conflicten. Om de verandering in groepsdynamiek succesvol te houden moeten er regels zijn gevormd die ook moesten worden nageleefd. Een religie waarin een algemene moraal werd vastgesteld en waar één of meerdere imaginaire wezens het gedrag van elk individu in de groep in de gaten houdt is een aannemelijke verklaring om een in complexiteit toenemende groepsstructuur succesvol te houden. Religie is daarmee een vorm van adaptatie geweest en heeft bijgedragen aan de vorming van een ‘superorganisme’: de menselijke maatschappij.

Een tweede mogelijkheid is dat het ontstaan van religie is samengevallen met de expansie van onze hersenen en daarmee met bijvoorbeeld de ontwikkeling van taal, empathie en de mogelijkheid om abstracte gedachtes te vormen.

Niet alleen verwierf de mens de capaciteit om complexe gereedschappen te bedenken en vervaardigen maar ook werd het belast met een hogere mate van bewustzijn en begreep het dat de meeste gevolgen een oorzaak hebben.
Religie is van sociale lijm tot kruidvat verworden
Voor onverklaarbare natuurverschijnselen of ziektes werden goden uitgevonden en religie gaf het leven zin. Daarmee zijn goden en religie een bijkomend effect van de toename in cognitie.

God in de hersenen
Recent onderzoek lijkt de tweede theorie te ondersteunen. Door de hersenen met fMRI af te tasten is gezocht naar gebieden die zijn betrokken bij hoe gelovigen zich een voorstelling van god maken. Het blijkt dat god niet een speciaal plekje voor zichzelf heeft in de hersenen maar dat hij (of zij) zich bevindt op plekken die onder andere essentieel zijn voor sociale cognitie zoals empathie en het begrijpen en voorspellen van iemands bedoelingen.

Ongelukje
De resultaten suggereren volgens Jordan Grafman, één van de betrokken wetenschappers, dat de geïdentificeerde gebieden niet alleen belangrijk zijn geweest voor de ontwikkeling van een grotere mate van empathie of het verzinnen en inbeelden van gereedschappen maar ook de mogelijkheid hebben gecreëerd om een wezen te verzinnen en daarmee ook nog eens een relatie op te bouwen. Religie zou dus niet specifiek geëvolueerd zijn als adaptatie maar is een indirect gevolg van een toename in sociale cognitieve capaciteiten, een ongelukje dus.

Het interessante is dat afhankelijk van de mate en de plek van hersenschade in één van de geïdentificeerde gebieden zoals de rechter pariëtale kwab (die een rol speelt bij het integreren van zintuiglijke informatie en ruimtelijk denken) sommige mensen gevoeliger raken voor religieuze ervaringen en transcendentie.

Schade aan een ander betrokken gebied, de temporale kwab, kan leiden tot een speciale vorm van epilepsie en het ervaren van religieuze openbaringen. Van Mozes en Mohammed wordt bijvoorbeeld gedacht dat ze leden aan temporale kwab epilepsie.

Weg met god?
In het gunstigste geval heeft het ontstaan van religie de mens dus tijdelijk evolutionair voordeel opgeleverd. Zo kan het katalysator geweest zijn van onze vooruitgang van holbewoners naar soort die zich overal ter wereld met succes heeft weten te vestigen. In dat geval zeg ik: 'Chapeau! Maar het is nu wel mooi geweest.'

Religie is van sociale lijm tot kruidvat verworden. Het scheidt de mensheid meer dan het haar bindt. Religie is gebaseerd op een illusie die zijn oorsprong vindt in voorouders die het verschil nog niet kenden tussen een natuurverschijnsel en een teken van de goden.

Met de kennis die we nu hebben is het duidelijk dat god en religie een verzinsel zijn van onze eigen hersenen. In de naam van tolerantie wordt religie in stand gehouden en dat gaat ten koste van humanistische waarden en gelijkheidsbeginselen. En dat, zo moge duidelijk zijn, is zeker niet evolutionair voordelig.

Home pddstudio

Dag Simon!

2009-07-13T08:45:00.000-07:00

Simon Vinkenoog 1928-2009

(Zijn laatste stukje van afgelopen dinsdag 7 juli 2009)
... hier in het tuinpark:
"Aan imposante wolkenvelden
nog immer genoegen te scheppen,
bovendien schieten zwaluwen,
duiven en parkieten voorbij."

Zijn Webstek : http://www.simonvinkenoog.nl/

http://www.nrc.nl/binnenland/article2298190.ece/Simon_Vinkenoog_overleden

Een fabelachtige film van Sonja Wyss: WINTERSTILTE

2009-07-16T05:40:00.000-07:00

WINTERSTILTE: een fabelachtige film van Sonja Wyss
door Paul Donker Duyvis
De zee geeft, de zee neemt. Zo is het ook met de bergen. Dorpelingen die leven op de berghellingen weten dat de lieflijke zomerse Alpen met edelweiss en gentiaan in de winter veranderen in onherbergzame oorden, waar altijd onverwacht gevaar dreigt: gladde wegen, verraderlijke hellingen en lawines. Zij overleven de winter afgezonderd van de buitenwereld.Toegangswegen en passen zijn maanden lang onbegaanbaar.
De nieuwste film van Sonja Wyss opent met een wijds panorama van het besneeuwde Zwitserse hooggebergte bij het aanbreken van de dag. De toon is gezet. We zijn hoog verheven boven de dagelijkse realiteit en het rumoer van de moderne tijd. Hier heerst de komende maanden natuur, stilte, angst en geheimzinnigheid.

In het schemerduister ploeteren een vader en een jonge volwassen dochter door de diepe sneeuw naar boven. Ze keren terug van de jacht met een geschoten haas op een beige canvas rugzak. In de boerderijwoning van donkere houten balken wachten moeder en de andere drie dochters vrolijk op hun terugkomst. Twee jonge maagden flirten nog even giechelend met uitgelaten sneeuwballende jongens uit het dorp. Dan keert de camera terug bij de vader en de dochter.

Het meisje gilt: Vater! Voor haar ogen glijdt vader van de Gloriarots de afgrond in ...Totaal overstuur rent, valt en rolt het meisje naar huis met de onheiltijding die een lange periode van rouw inluidt voor dit streng gelovige gezin. Vanaf dit moment verandert de film in een droomachtige wintervertelling met veel mythologische en folkloristische referenties. Een soort strenge winterslaap zonder intimiteit of warmte. Met gedwongen onthouding op elk gebied. Er komt pas een einde aan als een dochter zich als doornroosje in haar vinger prikt.

Zwitserland is vooral bekend om zijn Calvinisme, maar in de afgelegen bergdorpen van het zuidelijke Wallis heeft een orthodox katholicisme zich gehandhaafd. Wyss raakte gefascineerd door de bewoners van het hooggebergte die leven van het vee op hooggelegen sappige zomerweiden. Zij hechten zich aan eeuwenoude tradities. Al verandert soms een jonge boerenknecht, die 's zomers koeien hoedt, 's winters in een mondaine skileraar met spiegelende zonnebril. Geloof en bijgeloof gaan in deze streek hand in hand. De onmetelijke bergen moeten bezworen worden: een jaarlijkse cyclus van rituelen en smeekbedes voor een goede oogst, of kinderschare of tegen ziektes en boze krachten der natuur: storm, onweer, bliksem, aardverschuivingen, droogte, extreme kou en lawines.

Winterstilte is zoals alle eerdere films van Wyss een betekenisvolle vertelling over jonge meisjes, over het zoeken naar schoonheid, identiteit en volwassenheid. Hoch-Zyte uit 2001 toont een jong meisje dat onder toeziend oog van moeder moet handwerken. Onderwijl trekt het toekomstige leven als een droombeeld voorbij in de vorm van een dansend paar, met de vrouw in bruidsjurk. Ze huppelen op Zwitserse hoempapa muziek. Deze vormen van overdrijving en ironie uit vroegere films ontbreken in Winterstilte.

De korte films vormen een aanloop naar het indrukwekkende woordenloze epos over het dagelijkse leven van een gezin dat opgesloten zit in zichzelf, in huis, in het ingesneeuwde dorp, in de traditie en in het geloof. Wyss schildert in Winterstilte met wonderbaarlijke beelden en suggestieve geluiden een betoverend drama. De beelden suggereren voortdurend dat er een spannend of gruwelijk moment in het veschiet ligt. Na de sobere begrafenis, wordt de nog door vader geschoten haas gevild. Tijdens de maaltijd is de spanning te snijden. De lust om ooit nog haas te eten is na deze scène bij de meeste kijkers voorgoed verdwenen.

De moeder drilt haar vier dochters op bijna militaire wijze als een moederoverste haar nonnen in een streng middeleeuws klooster. Onwillekeurig denk je aan de Cisterciënzers, die niet meer mochten praten.. De dochters ondergaan alles gelaten. Op een nacht kijkt moeder naar de volle maan en zucht. Ze kijkt bezorgd. Ze ziet hertenmannen, die op niet mis te verstane wijze mannelijke sexualiteit verbeelden. Binnen borduren de meisjes braaf samen verder aan een ring van herten op een tafelkleed. Een toekomstig bruidgeschenk. Moeder hoort het burlen van de hertenmannen. Een druppel bloed valt op het maagdelijk witte kleed. Het is een voorbode van wat komen gaat, maar wat? Onderwijl klinkt als in een Klassieke tragedie een lied dat als als verbindende vertelling fungeert:
ik nam haar mee uit dansen,
toen viel er uit haar kransje
een roosje rood...

Terwijl we hier naar luisteren .... wordt een droomachtig personage opgevoerd: een meisje van ongeveer elf jaar dat symbool staat voor de onschuld. Ze slaapt bij het open raam. Een witte uil, hier een soort symbool van vrouwelijke sexualiteit, staat in de vensterbank en lokt haar mee naar buiten. Uit haar schoot vliegen tientallen donkere vogels de wijde wereld in. Een poëtische verbeelding van haar Rite de Passage.
Weer klinkt het lied:
Een keer maar kuste ik zoet...
Hoe zwaar heb ik geboet..

Dan volgt een prachtig nachtelijk beeld schaatsende hertenmannen zwevend over het ijs. Moeder ligt onrustig in bed. Ze kan de slaap niet vatten, omdat ze voelt wat er komen gaat.
Ze klemt een kruisbeeld op haar borst. Dan gebeurt wat niet tegen te houden is. De lokroep der natuur. De meisjes rennen in wittte nachtjaponnen het huis uit naar verlangende hertenmannen. Ze bedrijven gepassioneerd de liefde. Er wordt nog steeds niet gesproken. We horen alleen het hijgen van de hertenmannen en de meisjes.
Moeder wordt niet benaderd door hertenmannnen, maar door de sneeuwuil. Hij braakt uilenballen uit.
Een verwerking van opgekropte gevoelens en frustraties? Moeder lijkt in haar droom alles nog eens door te maken, onderwijl braakt de uil steeds meer ballen uit. In de ochtend legt moeder de uilenallen behoedzaam en berustend onder haar bed en begint aan haar arbeid in de stal. Als een bezetene begint ze te schrobben, dan barst de ongenaakbaar lijkende vrouw in onbedaarlijk snikken uit. Het einde van de meedogenloze rouw lijkt te nabij. Binnen kneden de meisjes op bijna sensuele wijze deeg en wordt er weer een beetje gelachen. Ze ogen zichtbaar gelukkig...misschien omdat ze zwanger zijn ...'s Nachts in bed bidden de meisjes:
Wees gegroet Maria
Gij zijt de gezegende onder de vrouwen
en gezegend is de vrucht van uw schoot...

Plotseling gaan de luiken met een klap dicht. Er weerklinkt een wanhopige kreet: Moeder! Alsjeblieft niet ... De andere dochters houden hun handen voor hun oren.
Wat er gebeurt laat zich makkelijk raden! Even later wordt een pakketje in de kolkende rivier gegooid.

Het begint te dooien. De zon breekt letterlijk door...Lente!
Wasgoed hangt buiten te drogen. Ditmaal is de kleur opvallend wit. Witte vlaggen die een nieuw tijdperk aankondigen . In de schuur rollen de neuriende meisjes hun blote voeten zachjes over witte eieren. De zwarte bedekkende gewaden zijn vevangen door witte luchtige kleding Moeder ziet geweien in de vier bedden van de meisjes. Zij haalt de zwarte doek voor de spiegel weg en glimlacht... Voorzichtig veegt ze sneeuw weg boven de eerste sneeuwklokjes. De glimlach verdwijnt niet meer van haar gezicht...

Trailer winterStilte
Sonja Wyss - Winterstilte
Over Winterstilte in De Nieuwe - Kunsttijdschrift Arti

Anna Politkovskaja is een heldin die de waarheid boven alles stelde. Laten we haar niet vergeten ...

2009-07-05T05:37:00.000-07:00

Rusland
Een ander en meer realistisch beeld dan de Glamour van Hermitage aan de Amstel ...

Dapper strijder voor Vrijheid en Democratie vermoord:
Anna Politkovskaja na dagelijkse intimidaties en bedreigingen in haar huis in Moskou doodgeschoten op 7 oktober 2006.

Moord journaliste opnieuw bij rechter

MOSKOU - Drie verdachten van betrokkenheid bij de moord op de Russische journaliste Anna Politkovskaja moeten opnieuw worden berecht. Dat heeft het hooggerechtshof van de Russische federatie bepaald.

afbeelding: Journaliste Anna Politkovskaja. FOTO EPA

De verdachten, twee Tsjetsjeense broers en een voormalige politieman, werden in februari door een lagere rechtbank vrijgesproken. Het hooggerechtshof heeft de vonnissen nu vernietigd.

De beslissing wekt op z'n minst verbazing, omdat zelfs de nabestaanden van de vermoorde journaliste niet om een nieuw proces hadden gevraagd. Zij zijn er namelijk van overtuigd dat de drie verdachten die nu opnieuw berecht worden, onschuldig zijn. De echte moordenaars, zo luidt hun overtuiging, moet in de kringen van de Russische geheime dienst worden gezocht.

Politkovskaja werd in oktober 2006 voor haar woning in Moskou vermoord. Ze werkte voor het blad Novaja Gazeta en schreef kritisch over het beleid van de toenmalige president Vladimir Poetin. Haar berichtgeving over Russische wreedheden in Tsjetsjenië zette kwaad bloed bij het Kremlin.

De moord op Politkovskaja draagt alle kenmerken van een professionele contractmoord. De journaliste is met vijf schoten in borst en hoofd om het leven gebracht.

Justitie had de broers aangeklaagd voor medeplichtigheid aan de moord. De oud-agent zou de moord hebben georganiseerd. Een vierde verdachte, een voormalige medewerker van de Russische geheime dienst, zou het adres van Politkovskaja aan de daders hebben gegeven.

Ook hij werd in februari vrijgesproken. Tot nu toe is niemand voor het uitvoeren van de moord aangeklaagd. Over de opdrachtgever is officieel al helemaal niets bekend.

De moord op Politkovskaja leidde internationaal tot grote beroering. De aanslag werd gezien als een voorbeeld dat de persvrijheid in het Rusland onder Poetin steeds verder werd ingeperkt.

bron: AD donderdag 25 juni 2009

Boekomslag Keizerin uit het volk 2009

2009-06-13T13:21:00.000-07:00

Paul Donker Duyvis Home
Boekomslag 2009
Keizerin uit het volk
John Burnham Schwartz

Auteur: John Burnham Schwartz
ISBN: 978 90 234 3768 0
Jaar: 2009
Omvang: 320 bladzijden
Uitgever: De Bezige Bij
Prijs: € 12.50
Vertaling: Guus Houtzager
Ontwerp: studiojandeboer.nl
Foto Omslag: Paul Donker Duyvis

Over dit boek
Het is 1959 wanneer Haruko trouwt met de Japanse kroonprins en daarmee de eerste niet-aristocratische kroonprinses wordt in deze zeer mysterieuze en hermetisch gesloten monarchie. Onmiddellijk wordt ze geconfronteerd met de wreedheid en verdachtmakingen van de keizerin en haar volgelingen, die slechts geïnteresseerd zijn in een nieuwe troonopvolger. Op pure wilskracht weet ze zich staande te houden, tegen de invloed van de keizerlijke bureaucraten in.
Dertig jaar later, nu zelf keizerin, speelt ze een cruciale rol als ze een andere briljante vrouw – de diplomate Keiko – ertoe probeert over te halen het huwelijksaanzoek van haar zoon, de kroonprins, te accepteren. De gevolgen zijn tragisch en ingrijpend.

Keizerin uit het volk is het bezwerende en ontroerende verhaal van een onmenselijk rigide bestaan en van de complexe relatie tussen twee vrouwen die elkaar beter begrijpen dan wie dan ook.

Keizerin uit het volk:
het onmenselijke leven van Michiko & Masako
Japanse toeristen in New York vragen in boekwinkels fluisterend en heel discreet om het boek 'Keizerin uit het volk' over de vrouwen aan het Japanse hof. Het boek wordt in Japan niet uitgebracht. Auteur John Burnham Schwartz vindt het 'jammer', maar aan de andere kant is hij ook 'blij'. ,,Nu hoef ik niet naar Japan. Dat zou toch gevaarlijk zijn geweest."

De Amerikaanse schrijver John Burnham Schwartz heeft gedaan wat geen Japanner zou durven. Hij is in het hoofd gekropen van keizerin Michiko en haar schoondochter prinses Masako. Twee burgermeisjes die door een Japanse kroonprins het hof zijn gemaakt en die door hun huwelijk zijn toegetreden tot de meest gesloten vorstelijke familie ter wereld. Beiden zijn opgelopen tegen de onverbiddelijke, allesbepalende keizerlijke hofhouding, de Kunaicho. Beiden zijn daar ook min of meer aan onderdoor gegaan.

,,Niemand weet wat zich afspeelt binnen de paleismuren, laat staan dat iemand weet wat zich afspeelt in de hoofden van deze goed opgeleide, intelligente vrouwen", vertelt John Burnham Schwartz tijdens een bezoek aan Amsterdam. ,,Michiko Shoda en Masako Owada leidden voor hun huwelijk een normaal leven, studeerden in het buitenland, reisden en Masako had kans op een prachtige diplomatieke loopbaan. Opeens komen ze in een gouden gevangenis terecht, waar hun hele wezen en bestaan wordt ontkend. Hoe moeten zij zich voelen?"

Michiko, echtgenote van keizer Akihito, kreeg een zenuwinzinking, raakte enkele maanden haar stem kwijt en kreeg onlangs weer fysieke problemen van de stress. Masako is de klap nooit te boven gekomen en lijdt nog steeds. Dat ze niet voor een mannelijke troonopvolger kon zorgen, wordt haar nagedragen. ,,Bedenk dat Michiko in 1959 als burgermeisje in een wereld terecht kwam waarin haar schoonvader keizer Hirohito dertien jaar eerder nog werd vereerd als God. Aan het hof en bij de hofhouding was niet veel veranderd. De keizer en zijn familie moeten symbolen zijn, zonder eigen persoonlijkheid", vertelt Burnham Schwartz. ,,Keizer Akihito heeft wel dingen veranderd. Hij is de eerste keizer die stopt voor een stoplicht en hij heeft de keizerlijke ontlastingonderzoeker met pensioen gestuurd, maar het wezen van het keizerlijke leven is niet veranderd. Masako moet dat hebben aangevoeld. Ze heeft niet voor niks kroonprins Naruhito drie keer afgewezen," zegt hij.

John Burnham Schwartz benadrukt dat hij schrijver is, 'geen historicus'. ,,Ik ben geïnteresseerd in het menselijke verhaal, hoe mensen reageren onder extreme druk en in bijzondere omstandigheden. Wat gebeurt er dan met iemand?" Een oudtante van hem vertaalde ooit gedichten die keizerin Michiko voor kinderen had geschreven. Ze sprak ook met haar. ,,Ze vroeg honderduit, het was net alsof ze door mijn tante een beeld wilde krijgen van hoe haar eigen leven eruit had kunnen zien."

Het verhaal zette Burnham Schwartz aan het denken. Affiniteit met Japan was er al. Hij studeerde Japankunde aan Harvard en kreeg daardoor achtergrond en inzicht in het Japanse denken. ,,Maar ik wilde geen geschiedenisboek of een biografie schrijven, maar een roman, met verzonnen personen. Anders kun je je ook niet in hun gedachten verplaatsen. Daar weet je immers niets van, dus kun je het maar beter verzinnen", zegt de schrijver. Hij slaagt er goed in een beeld en de sfeer op te wekken van het verstikkende hofleven. Michiko heet in het boek Haruko, Masako werd Keiko. De grote lijnen uit hun levensverhaal worden gevolgd, maar de inkleuring is fictie.

De auteur heeft stad en land afgezocht naar feitelijk materiaal. ,,Wat is de kleur van het tapijt in het paleis?", vroeg hij aan de kamerheer van Akihito. Geen antwoord. Hij sprak ook met een oude vriendin van de keizerin, maar veel wijzer werd hij er niet van. ,,Iedereen zwijgt." Van Michiko kreeg hij wel een reactie: ze stuurde de teksten van haar strak geregisseerde eerdere persconferenties en toespraken. ,,Ze weet van dit boek", zegt hij. ,,Een exemplaar is ook op weg naar Tokio. Ik ben benieuwd of ik er ooit wat van hoor. Hoe ze het vindt dat iemand anders probeert om haar verhaal te vertellen alsof ze het zelf heeft opgeschreven. Dat maakt het in Japanse ogen ook zo brutaal, dat is nog nooit gebeurd."

Burnham Schwartz blijft daarom zelf ook weg uit Tokio. ,,Iemand die in 1960 een satirisch verhaal schreef over de keizer werd daarna met een samoeraizwaard aangevallen, zijn vrouw werd gedood en hij moest het land uit vluchten. Daar heb ik geen behoefte aan."
Meer over Het onmenselijke leven van Michiko & Masako
http://gpdhome.typepad.com/boeken_royalblognl/2008/03/kezierin-uit-he.html

Links
De Avonden, 18 februari 2008 Wim Brands in gesprek met John Burnham Schwartz over zijn roman 'Keizerin uit het volk'.
De Bezige Bij Uitgeverij
Meer boeken van John Burnham Schwartz
Website John Burnham Schwartz
Website PDD Studio DM Fotografie

Nuclear Inpectors

2009-04-21T08:12:00.001-07:00

Nuclear Inpectors 2009
Atomic Secrets / AtoomGeheimen
Installatie / Performance
Paul Donker Duyvis / Harald de Bree
Haeundae Beach, Busan S.Korea 21-4-2009
Nine Dragon Heads 2009 - Island
Curator: Park Byoun-Uk
Co Curator: Kim Yi Sun
info:
www.ninedragonheads.com
pddstudio.cjb.net
http://www.harolddebree.nl

Hollandser kunnen we het niet maken ...

2009-04-08T14:42:00.001-07:00

Two Mannequins Amsterdam 15-feb-2009

2009-02-23T12:35:00.000-08:00

Two Mannequins
Amsterdam 15-feb-2009
©photo: Paul Donker Duyvis / PDD Studio
for Kant Amsterdam

Genitale verminking is een zwaar misdrijf

2009-01-30T14:23:00.000-08:00

Genitale verminking is een zwaar misdrijf,
dat hard bestreden moet worden
Genitale verminking bij meisjes, eufemistisch aangeduid als besnijdenis, moet veel harder aangepakt worden.
Staatssecretaris Jet Bussemaker (Volksgezondheid) overweegt naar Frans voorbeeld om ouders van meisjes die op vakantie gaan naar hun land van herkomst, een contract mee te geven waarin staat dat genitale verminking in Nederland strafbaar is en de ouders gevangenisstraf kan opleveren.
zie: Commentaar Trouw
30 januari 2009

Chieko Donker Duyvis speelt Cello in Concertgebouw voor opname AT5 TV Basta-uitzending 29 jan.2009

2009-01-28T12:30:00.000-08:00

Chieko Donker Duyvis speelt Cello in Concertgebouw
AT5 TV Basta uitzending 26 Januari 2009
Zie Online Uitzending 26 januari 2009
Vier talentvolle leerlingen van Muziekschool Amsterdam mochten als aanstormende solisten figuren in een AT5 special van 23 min. over het Concertgebouw te Amsterdam:
Nina Liburd (11 jaar) Hoorn
Joel Wilson (10 jaar) Saxofoon
Chieko Donker Duyvis (11 jaar) Cello
Lucie Horsch (9 jaar) Blokfluit

dank! Mirjam Wijler, docent Cello Muziekschool Amsterdam

Lesbrief voor Basisscholen aflevering 11
Het Concertgebouw
maandag 26 januari 2009 • Bron AT5 TV Amsterdam

Lesbrief aflevering 11 - Het Concertgebouw

Je bent er vast wel eens langsgelopen: het Concertgebouw. Het is een opvallend gebouw aan het Museumplein in stadsdeel Oud-Zuid. Je kunt het herkennen aan het gouden harpje bovenop het dak.

In het Concertgebouw worden vooral klassieke concerten gegeven, maar je kunt er ook genieten van jazz. En soms zijn er speciale kinderconcerten!

Muzikanten en orkesten uit veel verschillende landen komen naar het Concertgebouw om daar te spelen. Het Concertgebouw heeft ook een eigen orkest: het Koninklijk Concertgebouworkest. Dit orkest is volgens kenners het beste orkest van de hele wereld!

120 jaar oud
Concertgebouw in weiland 1888

In het jaar 1888, nu dus ongeveer 120 jaar geleden, is het Concertgebouw geopend. Het idee van de bouw ontstond tijdens een vergadering van vijf deftige Amsterdamse mannen. Klassieke muziek was erg populair in die tijd. Maar volgens deze vijf heren was er geen goede zaal waar deze muziek echt tot haar recht kwam. De ene zaal was te klein, en de andere zaal had een slechte akoestiek. Dat betekent dat de muziek niet goed klonk in een bepaalde ruimte.

Muziek in ‘t weiland
Amsterdam had dus een nieuwe, grote concertzaal nodig met een goede akoestiek, zodat de klanken van de instrumenten overal zo mooi mogelijk te horen waren. Dit ging natuurlijk wel wat kosten. Daarom bedachten de heren dat iedereen aandelen kon kopen in het nieuwe Concertgebouw. Mensen konden dus hun eigen stukje van het Concertgebouw kopen en zo was iedereen een beetje eigenaar van het gebouw.

In de polder, niet ver van het Rijksmuseum, was de grond goedkoop. Het was de ideale plek! Kan jij je voorstellen, dat je 120 jaar geleden leefde en met een rijtuig tussen de koeien(poep) door moest om bij het Concertgebouw te komen?

Klassieke bouwstijl
De architect van het Concertgebouw is Dolf van Gendt. Hij vond dat het Concertgebouw een klassieke uitstraling moest hebben. Hij koos daarom voor een bouwstijl die lijkt op de Grieks klassieke stijl. Je ziet dat bijvoorbeeld aan de pilaren of EngeltjesGriekse zuilen. Je kunt goed zien dat het gebouw met muziek te maken heeft. Overal zijn engeltjes en andere figuren te zien die muziek spelen. Aan de voorkant zie je tussen de zuilen de hoofden van Bach, Beethoven en Sweelinck: drie hele belangrijke componisten van klassieke muziek.

Een ander grappig detail van het ontwerp is, dat er op het dak een gouden lier staat. Een lier is een muziekinstrument uit de klassieke oudheid. Het is een soort harp en hij staat symbool voor muziek en dichtkunst. Deze lier moet heel soms worden bijgewerkt, omdat de gouden verflaag is afgebladderd. Dan moet je als schilder geen hoogtevrees hebben…

Luisteren achter een hek
Vroeger bestond het Concertgebouw uit twee Concertzalen, Vestiaires (daar konden mensen hun jas en hoed ophangen tijdens een concert), Koorzalen (waar de koorleden hun stemmen konden ‘opwarmen’ voor het concert), Stemkamer (hier konden de orkestleden hun instrumenten konden stemmen en inspelen), Restauratie (voor eten en drinken) en de TuinconcertgebouwRookzaal. Er waren ook woningen en een tuin. In die tuin werden ook concerten gegeven. Mensen die niet genoeg geld hadden om een kaartje te betalen, gingen dan vaak bij het hek staan, om toch een beetje te kunnen meegenieten van de muziek. Zij werden daarom ook wel spottend ‘hek-leden’ genoemd.

Sinds het eerste concert zijn er wel wat dingen veranderd. De spiegelzaal bijvoorbeeld is er pas later bijgebouwd.

Obers in de Concertzaal
Het bezoeken van een concert in het Concertgebouw was zo’n 100 jaar geleden nog een hele andere belevenis dan nu. Mensen mochten toen nog in de Grote en in de Kleine Concertzaal koffie drinken en kletsen met elkaar. Er liepen zelfs obers rond. En in de Spiegelzaal kon je roken zonder ‘last’ te hebben van de muziek! Tegenwoordig is dat helemaal anders. Mensen die een concert bezoeken, komen echt voor de muziek.

Wist jij…
- Dat er in de Grote Zaal wel 2000 stoeltjes staan?
- Dat sommige mensen denken dat er een geest in het Concertgebouw woont? Er gebeuren soms vreemde dingen, zoals het verdwijnen van brillen of dirigeerstokjes, of er gaan zomaar lichten aan of uit…
- Dat het Concertgebouw ooit bijna is ingestort? In 1985 waren de heipalen (de palen waar het gebouw op steunt) grotendeels verrot. Na een grote geldinzamelingsactie is het gebouw weer hersteld.
- Dat er in het Concertgebouw meer dan 750 concerten per jaar worden gegeven? Behalve klassieke concerten zijn er ook pop-, jazz- en wereldmuziekconcerten.
- Dat er in het Concertgebouw ook ooit bokswedstrijden en missverkiezingen zijn gehouden?
- Dat er ook voor kinderen veel te beleven is in het Concertgebouw, zoals speciale kinderconcerten voor en door jonge musici? Kijk voor meer informatie op www.concertgebouw.nl

Klik hier om de nieuwste Basta te bekijken

Buurtbemiddeling is nu booming 'business'

2008-12-13T04:55:00.000-08:00

Succesvolle Buurtbemiddeling Deventer krijgt de Gemeentelijke Vrijwilligersprijs 2009. De derde trofee in haar zesenhalf jarige bestaan. De Stentor in gesprek met Yolande Donker Duyvis, coördinator Buurtbemiddeling Deventer.

door Sandra Bouck | de Stentor | vrijdag 12 december 2008

vlnr. Thea Versluis, Virgil van de Vijver, Peter Duivenvoorde en Susan Bijker. De buren tussen de straten Waterjuffer en Libel in de Deventer nieuwbouwwijk Colmschate waar het lastig rijden is als er geparkeerd wordt. | Foto Ronald Hissink

Buurtbemiddeling is nu booming 'business'
de Stentor in gesprek met Yolande Donker Duyvis, Coördinator Buurtbemiddeling Deventer.
DEVENTER - Buurtbemiddeling is booming 'business', hoewel de voorziening geen bedrijfstak is, omdat het praktisch helemaal met vrijwilligers gebeurt. In Nederland zijn 110 van dergelijke initiatieven. Buurtbemiddeling Deventer draait nu zesenhalf jaar vanuit het activiteitencentrum aan de Smyrnastraat. Eerst projectmatig maar sinds vorig jaar als structurele voorziening. Niet meer weg te denken dus.

Enthousiaste aanjager is Yolande Donker Duyvis, coördinator, die met brede armgebaren duidelijk maakt hoe blij ze is met de erkenning, vooral voor 'haar' vrijwilligers, in de vorm van de Vrijwilligersprijs 2009. "Dit hebben ze zo verschrikkelijk verdiend. Weet je wel hoe pittig het is? Het is een kunst om mensen weer aan het praten te krijgen. Dat kun je alleen als je vanuit je hart bemiddelt. Met liefde, maar juist zonder enig oordeel over de leefwijze van mensen. Zo'n gezamenlijk gesprek gebeurt op neutraal terrein en de bemiddelaars zijn altijd met z'n tweeën."

Yolande begon in mei 2002 met acht bemiddelaars. Nu zijn er negentien, onder wie enkele die Arabisch en Turks spreken. "We hebben er zelfs vijf op de wachtlijst. Geweldig, niet?" Zelf wordt ze betaald voor 18 uur in de week en sinds kort wordt ze administratief bijgestaan door Fenna Lont die acht uur per week aan de Smyrnastraat te vinden is. Mensen die bemiddeling zoeken kunnen gewoon binnenlopen. Maar meestal belt iemand als hij een klacht heeft.

Feitelijk is een conflict dan al geëscaleerd. Het begint meestal klein en op een gegeven moment stapelen de ergernissen zich zó op dat mensen niet meer met elkaar praten. "De partijen krijgen bepaalde beelden van elkaar, 'die man is een aso', die helemaal niets meer met de realiteit te maken hebben. Als je niet meer praat, worden die beelden ook niet gecorrigeerd. In feite raken mensen in hun situatie gegijzeld. Bemiddelaars proberen de mensen weer begrip te laten krijgen voor andermans problemen."

Dat lukt vaak ook. Uit het verslag over de eerste helft van dit jaar blijkt dat van de vijfenveertig zaken, er vijfendertig positief zijn opgelost (74%). Er waren tien zaken die na (telefonische) intake zijn opgelost; zeven geslaagde bemiddelingen, acht doorverwijzingen en in 10 gevallen is informatie en advies gegeven. In vijf gevallen wilde een van de partijen niet meewerken, vier keer kwam er (ook na bemiddeling) geen oplossing uit de bus en in enkele gevallen is een van de partijen verhuisd.

Zie ook: * Inkeer kwam toen niemand meer gedag zei...
Zie ook: * Zestien organisaties genomineerd voor Deventer vrijwilligersprijzen 2009
Zie ook: * Buurtbemiddeling Deventer

Nina Simone

2008-12-11T14:54:00.000-08:00

Samba Jazz Live at Dizzy - Uniek concert! Margareth Reali (Brasil) & The Cubrabop Quintet 29 nov.2008

2008-11-30T05:15:00.000-08:00

Za. 29 nov. 2008 22.00 uur: Arrow Jazz Live Vibes at Dizzy Rotterdam- Uniek concert!:
Margareth Reali (Brasil!) & The Cubrabop Quintet

Vanavond ontvangt het Cubrabop Quintet in Dizzy de gedistingeerde in Sao Paulo woonachtige vocaliste Margareth Reali.
Gedurende haar carriere heeft zij samengewerkt met muzikale grootheden als Cristovao Bastos (Chico Buarque) , Sergio Dias (Os Mutantes) en bossa-nova VIPs als Toquinho en Francis Hime.
Het Cubrabop quintet versmelt (maar extraheert ook!!) op een eigenzinnige manier de muziek van Brazilie en Cuba en voorziet ze van spraakmakende soli. Dit ensemble vol exotische swing speelt hoofdzakelijk eigen werk, gedomineerd door creativiteit en avontuur.

De musici spelen of hebben gespeeld met gerenommeerde groepen als Focus, Nueva Manteca, OTR, Zuco 103, Cubop City bigband en O Septeto.
Naast het eigen instrumentale werk van het quintet zullen zij tesamen met Reali stukken spelen van haar net uitgekomen Cd "Um Trem Para O Sonho" ("A Train To The dream" ). Dit album is geheel gewijd aan het werk van Nivaldo Ornelas (Milton Nascimento, Sarah Vaughan), een van Brazilie's vooraanstaande componisten en arrangeurs. Ook ander Braziliaans-jazz repertoire zal deze avond ten gehore worden gebracht.
DJ Markinho zal deze avond ondersteunen met het de meest groovy & swingende Brazilian jazz/bossa/samba!

Het werd een fantastische avond!

- Nieuwe CD Margareth Reali!
Um Trem Para O Sonho-As Cancoes De Nivaldo Ornel

- Margareth Reali no Santa Fé live ( TV / Youtube)

Beginning of Autumn 2008

2008-10-11T12:41:00.000-07:00

Begin van de Herfst 2008

OPERA-Video Art from China and the Netherlands

2008-09-04T08:13:00.001-07:00

OPERA

Video
Art from China and the Netherlands

One
of the highlights of the closing ceremony of the Olympic Games in
Beijing was a duet

performed by a western tenor and a classical
Chinese opera singer.

The
Video Exhibition Opera is a selection of Chinese and Dutch video makers,

who have in common that they all have worked in each others country.

They
sing simular songs with different voices, intonations and
nuances-about longing, based on collective and personel memories. How
to adapt to this crazy
Global World.

How
to keep your identity, values and traditions.

And
... which ones?

Opera
is a special program compiled for the streaming Festival 2008

by SaE
(Sino and Europe Cultural Interaction Foundation).

Participating
Artists:

* Liang Shuo

* Wu Junyong

* Zeng Tu

* Tiong Ang

* Sonja
Wyss

* Paul Donker Duyvis

* Jerome Symons

* Meiya
Lin

* Marnix Goossens

* Zhifei Yang

Program
/ short descriptions

Zeng
Tu (Chong Qin)

1-
Life
is drunk,death is a dream (00:6:00
min)

from
last place to here

from
last second to now

from
last breath to this...

between
last door and next one

there
is my drunk life and my dreamy death

existing
in continuing continuing is the only way

continuing
to the end I exist by continuing...

2-
No
news is Good news (00:5:34
min)

seriously,no
joke,

watch
TV seriously,

cause
people made it

very
seriously.

Meiya
Lin (Amsterdam / Xiamen)

1-
The Times are Summoning 2007 (00:02:40
min / loop)

"The
times are summoning" is personal memory from the artist's
childhood.

By filming a bunch of kids who do the morning exercise
every single morning.

Presenting a matter of fact: strikt rules and
simply obey.

Conceptually it is a heavy issue to deal with.

Moreover
there could only be one action, one thought after all.

But It happens
to the generation nowadays, a completely different, unusually light
reaction.

In the video the background
is taken out – no specific context anymore-

and and a cut loose
from any individual contact between the students.

Like in the video
Lost
Paradise
the space lacks any reference to the

normal world and becomes a kind
of Nowhereland

2-
Lost Paradise 2007 (00:03:00:
min / loop)

"Lost
Paradise", the background sound is mainly the key word for this
video

which is based on a very popular communist song in China.

Singing for the beautiful flower and the nice blowing spring wind.

The tone of the song is bright and communistic cheering up.

The
general meaning is about how joyful to spend the time outside

in the perfect communist society, and how bright our future will be.

Basically the artist chooses most of the elements that are
participating in the song for

the structure of this video. The background was transferred artificially to create a non-existing environment in a nowhere space, a space of lost paradise.

Liang
Shuo
(Hangzhou)

This
Movie contains 3 real life episodes of the life of a Young man: in
his room waiting,drinking, smoking, doing nothing and everything.
Fifteen minutes precise slow motion acting reduced by high speed play
back to one minute normal movement. The second part is a walk over
the local market and the third a close up of a meditative exercise in
making fire.

Total playing time 15 min.

1-
Fifteen minutes behaviour 2007 (00:1:08
min)

2-
Fifteen Colors (00:11:00
min)

3-
Physical Material study (Lighter) 2006 (00:01:00
min)

Wu
Junyong

Opera
(Animation 4 parts)

Wu
Junyong (HangZhou) makes hand drawn animations with simple
contrasting colors. Red is the dominant element. He depicts
complicated social and political behaviour in simple images.

Not
a soft poetic view, but an ironical, raw, sharp and sometimes cynical
analysis

of the people around him. The play with the red flags
and banners is a direct political statement.

Jerome
Symons (Arnhem NL)

The
compact video's of Jerome Symons are often critical, always poetical.

With
sober means he handles subjects like elections in Beirut, Indian
workers in Dubai or,

like
here, women's protest in Tehran and the expansion of China.

Above
all the video's explore the endless space of a short timeline (that's
life!).

1-
Paradise
Regained
2000 Guilin, China (00:01:56 min)

Exploring
new territories outside the workers' paradise.

2-
Silk Road 2007 Kuala Lumpur, Tehran (sound) (00:01:42)

Tribute
to the brave ladies demonstrating on International Women’s Day.

Sonja
Wyss (Amsterdam)

Die
Krähe“ (the crow) 2002, 00:07:00 min

In
„Die Krähe“ (the crow), Sonja Wyss lets a number of elements
interact with each other.

Images of a screaming girl, black crows
against a blue sky, and a snow-covered woodland

landscape are edited
together in slow-motion. With this sequence of images, fragments of
the song

of the same name (Die Krähe), from Schubert‘s
Winterreise, can be heard. This music reinforces

the heavily fraught
tone of doom and desire, the more so because the sound has been
manipulated

and creaks and falters, as if the needle has got stuck on
the record.

The
atmosphere on this video is one of vagueness; suggestions of
innocence, violence, love and death,

intermingle and are played off
against each other. These are the snippets of a possible story,

but
there is no beginning and no end. It is as if we are in the girl‘s
own world,

where the laws of language and logic do not apply, but
where, as in a dream,

images and feelings mix freely with each other.

What she really feels is not defined, and ultimately remains a
secret.

2-
Hoch-Zyte 2002 (00:06:00 min

"Hoch-Zyte"
("weddings", but also: "high times"), shows in a
dreamlike setting three women

and their fantasies and yearnings about
marriage. An 11 year old girl is knitting a weddingsavingsock

(Hochzeitssparstrumpf), and it is getting longer and longer, since a
wedding is not in sight.

She is dreaming and waiting for her prince,
but he is not coming, not yet. A woman, she could

be the girl's
mother, dreams about her wedding long ago. A young maid, she could be
just an illusion,

but could also be the bride, dances with a man in a
wedding dress through some scenes.

Pictures of the conscious are
mixed with symbols from the unconscious, parallel to reality

there is
a dream world, illogical and absurd. The goat, dead crows, eggs,
which are being bred

under a table, a dancing couple and a girl, who
is lying on the ground like sleeping beauty:

these are symbols, which
remind one of fairy tales and legends or ghostly dreams.

Actors:
Janneke Albers, Andreas Scharfenberg, Lona Tulinski, Dieke
de Vries

Tiong
Ang (Amsterdam)

Two
Women Drinking 2008 (00:01:03 min)

On
the morning Pim Fortuyn was murdered in The Netherlands, I was having
a cup of

coffee in my friend Roelandt’s kitchen in his apartment
in Kunming. His wife Weili suffered

from eye problems and she was
drinking some herbal medicine from a bowl.

My
friend Diego took me to a rehearsal of an experimental theatre group
in East London.

I watched all actors having a good time, also during
lunch break, although they didn’t speak much.

Paul
Donker Duyvis (Amsterdam)

The
two video's form a diptych: an old serious woman slowly moving and
young girls full of laughter jumping around

1-
Candles 2001 (Europe) (00:07:30 min)

An
old generous woman, dressed in black, performs a daily ritual in a church.

She
does it with devoted gestures and creates a happy atmosphere

She
is always the only one in the church.

If
she disappears this friendly space will vanish with her...

2-
Guilin
Girls 1996 (china)

A
Story of an Encounter without Words about watching each other with
curiosity.

The beautiful music comes from a cassete given to me
by a traditional Singer living in Inner Mongolia.

I heard the woman
singing and I was moved. She saw it and gave me a cassete with her
songs.

A few days later these Guilin Children jumped upon me with a
generous smile.

I decided o combine these two precious gifts
to memorize these moments of communication without words.

Listning to
them still makes me feel good and than I wonder what happened to the
young girls

and the Mongolian woman singer.

Marnix
Goossens (Amsterdam)

Airpacker
1999 (00:06:00 min)

A
space fully packed with transparant balloons filled with air.

Watching
the room through the window from outside give us a view of hundreds of frozen milky soap
balls.

Spaces within a space.

Then suddenly a hand comes with a sharp pin and lets the air free...

Zhifei
Yang (Shandong)

1-
Untitled 2007 ( 00:04;20 min)

A
repetition of similar shots of a sleeping girl dressed in white.

Zoomed
in the camera shows an innocent young woman sleeping in a long white
dress on a

clean white
cushion and sheet. When the camera zoomes out the cushion is
enormous...

and the background becomes more and more prosaic

2-
Day
dream 2007 (00:07;15 min)

A
white bed in a dark space.

The
sound around tells that we are outside in a garden or parc.

Slowly
a white creature approaches through a long soft yellow tube and
climes in the bed.

Loud
noise of airplanes flying over...fadeout...black

Streaming Video Festival 2008

Home

Korean Buddhists protest against American manipulated Christians in power

2008-08-27T08:32:00.000-07:00

Boeddhisten in Seoul protesteren tegen discriminatie
door (USA gemananipuleerde) Christenen

Gepubliceerd: NRCH 27 augustus 2008 / AP
Seoul, 27 aug. Tienduizenden boeddhisten zijn vandaag in de Zuid-Koreaanse hoofdstad de straat opgegaan om te demonstreren tegen president Lee Myung-bak. De organisatoren van de demonstratie roepen de regering op om een einde te maken aan wat zij noemen „religieuze discriminatie”.

De boeddhisten, waaronder vele monniken, storen zich aan de christelijke president die de meeste topfuncties in zijn regering heeft vergeven aan religiegenoten. De Zuid-Koreaanse boeddhisten maakten zich in juni ook al druk over het feit dat het ministerie van Vervoer boeddhistische tempels van de elektronische kaarten van het Koreaanse openbaar vervoer haalden.

Klik voor fotoserie
In juli liep het ongenoegen verder op nadat de auto van het hoofd van de Jogye-tempel in Seoul, de belangrijkste boeddhistische tempel van het land, door de politie werd doorzocht. In de Jogye-tempel verblijven acht activisten die dit voorjaar leiding gaven aan de protesten tegen hervatting van de import van Amerikaans rundvlees.

President Lee kwam in grote problemen door de demonstraties in Seoul die maandenlang duurden. De demonstranten vonden niet alleen dat Lee veel te snel akkoord was gegaan met de vleesimporten, maar vreesden ook dat het rundvlees was besmet met gekkekoeienziekte, dat het dodelijke Creutzfeldt-Jakob kan veroorzaken.

Het rundvleesprotest verliep aanvankelijk vreedzaam, maar werd gewelddadiger nadat de oproerpolitie werd ingezet om het protest te breken. Lee’s persoonlijke staf diende zijn ontslag in als gevolg van de crisis en de president verving noodgedwongen enkele ministers. Het protest hield aan tot half juli tussen Japan en Zuid-Korea een diplomatieke rel ontstond over het eiland Dokdo, dat zowel door Seoul als Tokio wordt geclaimd.

Van de 49 miljoen Zuid-Koreanen is bijna een kwart boeddhistisch. Christenen, die sinds de Tweede Wereldoorlog in aantal sterk zijn gegroeid, vertegenwoordigen 29 procent van de bevolking.

En nu Mladic nog ...

2008-07-26T04:11:00.000-07:00

De toenmalige Bosnisch-Servische leider Radovan Karadzic (rechts) met generaal Ratko Mladic op archiefbeeld (april 1995).

Maar de vraag over Srebrenica blijft...Zijn deze twee de enige schuldigen? Kunnen wij nu verder onze handen in onschuld wassen?

En nu Mladic nog ...

Sarajevo viert arrestatie Radovan Karadzic

2008-07-25T15:39:00.000-07:00

Oorlogs misdadiger Karadzic eindelijk gearresteerd!
Bosnie viert feest met pijn...

Fotoserie rond arrestatie Karadzic - NRCH 22 juli 2009

Niet-Westerse Kunst Bestaat Niet

2008-06-25T18:55:00.000-07:00

Wereldmuziek Bestaat Niet

“Multicultureel kunstbeleid zou op lange termijn de deconstructie van genres als wereldmuziek en niet-westerse kunst tot doel moeten hebben. Wereldmuziek is geen genre, maar het gevolg van een verouderd uitsluitingsmechanisme van de bestaande kunstpraktijk. De gevestigde orde maakt dankbaar gebruik van dit type containerbegrippen om alles wat niet binnen de referentiekaders van de gehanteerde kunstopvatting valt te benoemen. Deze categorisering houdt de hegemonie van de huidige opvattingen in stand omdat zij op deze manier niet ter discussie worden gesteld. Verdere constructie van het genre wereldmuziek binnen de multiculturele beleidskaders zal de emancipatie van alle muziekvormen die hieronder geschaard worden eerder tegengaan dan stimuleren.”

Oscar van der Pluym in: De Kunst van het Kiezen, een reeks essays over niet-westerse kunst in Nederland, uitgegeven door de Rotterdamse Kunststichting, de Phenix Foundation en de Boekmanstichting 2003.

De Wandelende Tak, een programma van Walter Slosse

In De Wandelende Tak van 31 mei 2008 komt Oscar van der Pluym daarover uitvoerig aan het woord (in gesprek met Walter Slosse) . Hij geeft een antwoord op de vraag of het niet beter is de term “wereldmuziek” minder te gebruiken, en meer te spreken over een algemene culturele samenwerking, waarbij ook de grenzen wegvallen tussen de verschillende muziekhokjes.

In 2006 ging in Rotterdam het World Music and Dance Centre (WMDC) van start, op initiatief van Codarts, de Hogeschool voor de Kunsten. Het is een podium en expertisecentrum voor muziek- en dansstijlen uit de hele wereld. Van Argentijnse tango tot Indiase ragas, van Surinaamse kawina tot Turkse sazmuziek, is het WMDC een ontmoetingsplaats voor iedereen die belangstelling heeft voor niet-westerse podiumkunsten en wereldmuziek. Oscar van der Pluijm, de directeur van het WMDC, vertelt hoe de wereldmuziek volwassen werd en zelfs een Nederlands exportproduct is geworden. Op 23 en 24 mei 2008 werd de eerste Dutch Blend Meeting in Rotterdam georganiseerd, met als doel internationale aandacht te vestigen op wereldmuziekgroepen die Nederland als thuisbasis hebben. Walter Slosse

Beluister De Wandelende Tak van 31 mei 2008 (mp3)